رهبر شهیدمان، رهرو سیدالشهدا(ع)

رهبر شهیدمان، رهرو سیدالشهدا (ع)
حضرت آیتالله سید علی خامنهای، رهبر شهیدمان، از آغاز بر پیمودن راه امام حسین(ع) تأکید داشت؛ راهی که معنای آن ایستادگی در برابر ظلم و سر فرود نیاوردن در برابر ستمگران جهان است.
او تا واپسین لحظههای زندگی، استوار و بیتزلزل، رهرو سیدالشهدا (ع) بود، بر این مسیر پای فشرد و سرانجام نیز شربت شهادت را نوشید.
بیتردید نام رهبر شهیدمان به عنوان مبارزی شجاع و شخصیتی الهامبخش در تاریخ ثبت خواهد شد؛ الگویی برای آزادگان و مبارزان راه حق در سراسر جهان.
با این حال، نباید انتظار داشت که همه مدیران و کارگزاران یک نظام، همان مسیر را برگزینند و به استقبال شهادت بشتابند.
جامعه متمدن و فرهنگدوست ایران به مسئولان و مدیرانی کارآمد، پرانرژی و آیندهنگر نیاز دارد تا بتوانند چرخهای این سرزمین را به حرکت درآورند.
اگر همه مسئولان جان خود را فدا کنند، چه کسی مسئولیت ساختن ایران و پاسداری از دستاوردها و ثروتهای ملی آن را بر عهده خواهد گرفت؟
ایران سرزمینی است با پیشینهای دیرینه در تمدن و فرهنگ؛ کشوری که در این منطقه راهبردی قرنها پایدار مانده است.
در طول تاریخ، پادشاهان و حاکمان بسیاری برای حکمرانی بر این کشور آمدهاند و رفتهاند، اما ایران همچنان استوار و پابرجا باقی مانده است.
اکنون در ماه محرم به سر میبریم و در سراسر کشور مجالس عزاداری برپاست.
سیدالشهدا(ع) در محرم سال ۶۱ هجری قمری در برابر ظلم و ستم یزید سر تسلیم فرود نیاورد و با یاران اندک خود در صحرای کربلا در برابر سپاه ظلم ایستاد؛ آن قیام با خون او و یارانش به حماسهای جاودانه بدل شد؛ حماسهای که تا ابد در حافظه تاریخ زنده خواهد ماند و هر سال در ایام محرم و صفر، شور حسینی در سراسر جهان طنینانداز میشود و روح تازهای در کالبد امت اسلامی میدمد.
همانگونه که امام حسین(ع) از بیعت با یزید سر باز زد، رهبر شهیدمان نیز اعلام کرد که هرگز با ترامپ رئیس جمهور آمریکا بیعت نخواهد کرد؛ موضعی که برای بسیاری از مردم ارزشمند و قابل تأمل است.
با این همه، نکته مهم آن است که امام حسین(ع) با وجود آنکه مرگ با عزت را بر زندگی با ذلت ترجیح داد، هیچکس را به همراهی با خود مجبور نکرد و حتی در شب عاشورا یاران خود را گرد آورد و فرمود که فردا همه ما در این سرزمین به شهادت خواهیم رسید و هر کس که مایل نیست جان خود را از دست بدهد، میتواند از تاریکی شب استفاده کند و اینجا را ترک کند.
همه آزادگان و انسانهای آزاده در جهان، قیام حسین بن علی(ع) را تحسین میکنند؛ اما تنها عدهای اندک راه او را برمیگزینند و حتی دیگر امامان معصوم پس از امام حسین(ع) نیز همان شیوه قیام را در پیش نگرفتند و در شرایط زمانه خود راهبردهای دیگری برگزیدند؛ برای نمونه، امام رضا(ع) میتوانست در خراسان علیه مأمون خلیفه ستمگر عباسی قیام کند، اما چنین اقدامی را به مصلحت اسلام ندانست.
از همین رو بسیاری از مردم، با وجود عشق و ارادت عمیق به امام حسین(ع) و شرکت در عزاداریهای او، در زندگی فردی و اجتماعی خود بیشتر از روش و سیره امام سجاد(ع)، امام باقر(ع)، امام صادق(ع)، امام رضا(ع) و … پیروی میکنند.
این شیوه زندگی نیز قابل نکوهش نیست؛ چراکه خداوند به همه انسانها حق زندگی و انتخاب مسیر داده است.
کسانی که در پی علم، کار، سازندگی و آبادانی زندگی خود و جامعهاند نیز در پیشگاه الهی محترم و ارزشمندند.
با این حال، آنان که با خدا معامله کرده و جان خود را در راه او فدا میکنند، بیتردید از جایگاهی بسیار والا و رفیع در نزد پروردگار برخوردارند.
✍ حسین فریدونی – سردبیر
ساعت: ۰۵:۲۸ بعد از ظهر - ۱۴۰۵/۰۴/۰۱
بازدیدها: ۳۸









آخرین دیدگاهها